Tuż przed północą w czwartek 30.10 z berlińskiego lotniska Tempelhof wystartowały dwa ostatnie samoloty – legendarny Junkers Ju-52, flagowy samolot pasażerski przedwojennej Lufthansy i Douglas DC-3, który w wersji transportowej Berlińczycy pamiętają jako „rodzynkowy bombowiec” – podstawowy typ wykorzystywany do zaopatrywania miasta zablokowanego przez ZSRR na początku Zimnej Wojny. Położone w obrębie miasta, wyposażone w dwie równoległe drogi startowe o długości 2094 m lotnisko od dłuższego czasu przynosiło straty, sięgające 15 mln euro rocznie.

Zlokalizowane w dzielnicy o tej samej nazwie lotnisko Tempelhof uruchomiono w 1923 roku, zaś w 1934 rozpoczęto jego rozbudowę według ambitnego projektu architekta Ernsta Sagebiela. Choć prac nie ukończono do wybuchu drugiej wojny światowej, Tempelhof może być jednym z najlepszych przykładów przemyślanej koncepcji funkcjonalnej i imponującej architektury tamtych czasów. Po obu stronach hali głównej na planie półksiężyca o długości 1200 m rozmieszczono hangary, których dach stanowiły trybuny dla 100 tysięcy widzów planowanych pokazów lotniczych. Port lotniczy Tempelhof był pierwszym, który od początku zintegrowano z siecią kolejową. Lotnisko wyposażono też w schrony przeciwlotnicze, z których korzystali Berlińczycy podczas bombardowań miasta w czasie II Wojny Światowej. Rolę głównego berlińskiego lotniska Tempelhof pełniło do 1975 roku, gdy funkcję tę przejęło Tegel. Berlin dysponuje jeszcze jednym dużym lotniskiem – wybudowanym za czasów NRD Schoenefeld, zaś w chwili obecnej powstaje kolejny obiekt – wielki międzynarodowy port lotniczy BBI (Berlin- Brandenburg International), który ma zostać ukończony w 2011 roku. Decyzji co do wykorzystania 368 hektarów terenu byłego lotniska jeszcze nie podjęto – zabudowania portu lotniczego jako zabytek pozostają pod ochroną konserwatorską.